Mag ik je iets vragen?
Ben jij ooit van iemand gaan
houden
van wie je
pas veel later begreep
dat liefde voor die persoon
niet alleen
liefde betekende.
Dat een arm om iemand heen
tegelijkertijd
veiligheid en
gevaar kan betekenen.
Dat iemand kan zeggen,
blijf bij me.
En je vijf minuten later zo
ver mogelijk van zich af kan duwen.
Misschien denk je dan,
dat is toch tegenstrijdig.
Ja,
voor jou misschien wel.
Maar stel je eens voor dat je als
kind hebt geleerd dat degene
die je het hardst nodig hebt
niet altijd degene was
bij wie je het
veiligd was.
Stel je voor dat liefde
en angst dezelfde voordeur
gebruikten.
Dat je nooit precies wist
welke van de twee
binnenkwam.
Wat leer je dan?
Je leert kijken,
luisteren, voelen.
Je leert een stilte herkennen voordat
iemand boos wordt.
Je leert aan een gezicht of een
beweging of een verandering van
stem dat er iets
gaat gebeuren.
En misschien word je daar ontzettend goed
in.
Zo goed,
dat wanneer de oorlog allang
voorbij is je lichaam nog steeds
wacht op het volgende schot.
Een oorlogskind in
vredestijd.
Niet als diagnose, niet
als etiket.
En ik spreek niet over een
minderjarig kind.
Ik spreek over een
volwassen mens die het kind dat
zij ooit was
nog altijd ergens
met zich meedraagt.
En dan gebeurt er iets
bijzonders.
Iemand wordt verliefd op haar.
Misschien jij,
misschien ik.
En jij denkt, ik kom
met liefde.
Maar wat als liefde
precies de deur
opent waarachter vroeger ook
gevaar heeft gestaan?
Wat als jouw nabijheid
niet alleen verlangen oproept,
maar ook alarm?
Dan begint een merkwaardige
dans.
Kom hier,
ga weg,
hou van mij,
laat mij met rust.
Waarom ga je weg?
Waarom kom je zo dichtbij?
En jij staat daar met je
liefde, met je goede
bedoelingen.
En langzaam begint
die vraag.
Wat gebeurt hier?
Maar misschien is er een betere vraag.
Wat is er mis met jou?
Wat heb jij ooit moeten leren om
te kunnen overleven?
En luister goed.
Want daar begint dit verhaal.
Niet bij schuld.
Niet bij een diagnose.
Niet bij wie er gelijk heeft.
Maar bij twee mensen
die elkaar
proberen te vinden.
Terwijl een van hen
soms nog oorlog hoort.
Waar de ander
alleen
maar liefde bracht.
Niet zo
dichtbij.
Ik hoorde afscheid
voordat
jij iets had
gezegd.
Zocht naar de
barsten
en
alles wat nog heel
leek.
Ik kende de stilte
vlak
voordat de
kamer brak.
Dus leerde
ik luisteren
naar gevaar
dat niemand zag.
Jij kwam zonder
wapens, zonder
plan,
zonder gevechten.
Maar ik zocht
naar de reden
waarom
jij naast mij
bleef.
Want handen
kunnen dragen,
handen kunnen
laten gaan.
En ik heb ooit
geleerd dat die
twee naast
elkaar
bestaan.
Dus als ik vraag,
blijf je.
Zeg dan niet dat ik
gek ben.
En als ik roep, ga
weg.
Geloof dan niet
meteen
dat ik
je werkelijk
kwijt
wil.
Ergens tussen die
twee zinnen
probeer ik
alleen maar
veilig te zijn.
Kom dichterbij,
maar niet zo dichtbij.
Hou me vast, maar
maak me niet klein.
Zeg dat je blijft, maar
hoe weet ik dat jij
mocht niet
verdwijnen zoals
mensen voor jou.
Kom dichterbij,
ga weg.
Kom terug, blijf staan.
Ik vecht niet altijd
tegen jou.
Soms vecht
ik tegen
iets
dat al
lang niet meer
bestaat.
Jij zegt, hier
is geen oorlog.
Ik kijk naar dezelfde
kamer en mijn lichaam zegt
van wel.
Jij hoort alleen
stilte.
Ik hoor wat stilte vroeger
betekende.
Jij ziet een gesloten
deur.
Ik vraag me af wie
hem straks opent.
Jij zegt, vertrouw me.
Alsof vertrouwen een
schakelaar is.
Alsof ik hem
alleen maar hoef
om te zetten.
Maar ik heb liefde
gekend die
voorwaarden bleek
te hebben.
Nabijheid die
plotseling afstand
werd.
Woorden die veilig klonken.
Tot hun betekenis
veranderde.
Dus wanneer jij mijn
lief hebt.
Kan iets in mij
fluisteren.
Pas op, juist nu.
Juist omdat je
hem nodig hebt.
Misschien test ik je dan.
Misschien doe ik.
Misschien trek ik.
Misschien stel ik
dezelfde vraag.
In honderd
verschillende
vormen.
Ben je er nog?
Kom dichterbij,
maar niet zo dichtbij.
Haal me vast, maar
neem me niet
gevangen.
Zeg dat je blijft, maar
beloof me niet.
Wat geen mens voor
eeuwig geloven
kan.
Kom
dichterbij, ga
weg, kom terug.
Blijf staan, ik vecht
niet altijd tegen
jou.
Soms vecht ik
tegen iets.
Dat al lang niet meer
bestaat.
Ik zie je, maar ik
kan de oorlog niet voor
je winnen.
Ik kan naast je staan,
maar ik word niet jouw
vijand.
Om te bewijzen
dat ik jouw
geliefde ben.
En als ik je wegduw,
dan bewaak ik mijn grens.
En als ik bang word,
dan mag je dat zeggen.
En als ik vraag of
je blijft, dan vertel ik
je de waarheid.
Ik ben hier omdat ik
kies om hier te
zijn.
Niet omdat jij mij
vasthoudt.
Anders.
Misschien is dat wat ik
niet kende.
Iemand die kan blijven zonder
zichzelf te verliezen.
Iemand die mee kan
zeggen.
Zonder liefde weg
te nemen.
Iemand die afstand
kan nemen.
Zonder mij achter te
laten.
Misschien moet ik nog leren
dat een grens.
Geen afscheid is.
Dat jouw vrijheid
geen afwijzing
is.
Dat liefde niet bewezen
wordt door hoeveel
pijn.
Iemand bereid is te
verdragen.
En misschien.
Heel misschien.
Hoef ik niet iedere
vrede
te
onderzoeken.
Op verborgen
oorlog.
Kom dichterbij.
Ik zal proberen
niet meteen te
vluchten.
Kom dichterbij.
Ik zal
proberen je
niet te redden.
Hou van mij.
Maar laat mij zelf
leren staan.
Hou van mij.
Maar vraag mij niet.
Mezelf daarvoor
te verliezen.
Kom dichterbij.
Niet uit angst.
Week dichtbij.
Niet uit twang.
Zijn gevangen.
Heel geen redden.
Geen vijand.
Geen bezit.
Twee mensen die misschien
kunnen leren.
Dat liefde niet
hetzelfde is.
Pas overleven.
En als ik
morgen weer
even bang ben.
Dan beginnen we niet tot
nieuw met oorlog.
Dan beginnen we.
Met praten.
Kom dichterbij.
Deze keer.
Mag je
blijven.
Deze keer.
Mag je blijven.
Kom eens even naast me zitten.
Niet letterlijk.
Maar in gedachten.
Want ik wil dat je probeert de wereld
een paar minuten niet door
volwassen ogen te bekijken.
Je bent klein.
Je kent geen hechtingstheorie.
Geen pedagogiek.
Geen trauma.
Geen emotieregulatie.
Je kent maar één vraag.
Ben ik veilig?
En het vreemde is.
Een kind kan niet zeggen.
Deze omgeving is emotioneel
onvoorspelbaar.
Dus ik ontwikkel een alternatieve
strategie.
Een kind doet iets veel
indrukwekkenders.
Het past zich aan.
Als huilen iemand naar je toe brengt, leer
je huilen.
Als huilen iemand boos maakt, leer je
misschien stil worden.
Als liefde soms komt en soms
verdwijnt, kun je harder gaan zoeken.
Bevestiging vragen.
Nog één keer.
En nog één keer.
Ben je er nog?
Hou je nog van mij?
Ga je weg?
Is er iemand anders?
Maar misschien leer je juist het
tegenovergestelde.
Niets nodig hebben.
Niet huilen.
Niet vragen.
Zelf oplossen.
Afstand houden.
En volwassenen kunnen later zeggen.
Wat een sterke persoonlijkheid.
Terwijl niemand vraagt waarom een kind
ooit zo sterk heeft moeten worden.
Bowlby schreef over hechting.
Eens werd onderzocht hoe kinderen
veiligheid zoeken.
Later kwam steeds
meer onderzoek naar onveilige
hechting.
Trauma, chronische stress,
emotieregulatie en
intergenerationele
overdracht.
De woorden verschillen.
De mens daarachter niet.
Want uiteindelijk gaat het steeds over
dezelfde fundamentele
vragen.
Kan ik jou vertrouwen?
Ben ik veilig wanneer ik afhankelijk ben?
Blijf jij wanneer ik moeilijk word?
Mag ik bestaan zonder
voortdurend te bewijzen dat ik
liefde verdien?
En neem die vragen
nu mee naar een volwassen relatie.
Want een 18 -jarige verjaardag
wist geen overlevingsstrategie.
Een trouwering doet dat niet.
Een huis doet dat niet.
Zelfs liefde doet dat niet
automatisch.
Daarom kan iemand rationeel weten.
Deze persoon houdt van mij.
En tegelijkertijd voelen.
Ik moet oppassen.
Dat is geen excuus.
Voor alles wat daarna gebeurt, onthoud
dat.
Begrijpen is niet
hetzelfde als goedkeuren.
Maar zonder begrijp gaan wij
gedrag bestrijden waarvan we de
oorsprong nooit hebben onderzocht.
En dan kan er iets tragisch gebeuren.
De ene mens wordt bang om
verlaten te worden.
De andere mens wordt moe van
voortdurend moeten bewijzen dat hij
niet vertrekt.
De eerste trekt harder.
De tweede neemt afstand.
De afstand bevestigt de angst.
De angst vergroot de controle.
De controle vergroot
de afstand.
Zie je hem?
De cirkel?
Niemand begon hem vandaag.
Maar twee mensen houden hem
vandaag wel samen in beweging.
En misschien is dat het moment
waarop liefde een keuze moet
maken.
Niet wie wint,
maar wie
durft als eerste de
cirkel te herkennen.
Ik wist niet
dat
het anders kon.
Hoe had ik het moeten
weten?
Ik was een kind.
Ik leerde gezichten
lezen
voordat
ik boeken las.
Aan ogen zag ik
regen,
aan stilte
voelde ik
de nacht.
Ik kende
alle voetstappen,
wist wie er
binnenkwam.
Ik hoorde
aan een deur
of ik beter
zwijgen kon.
Niemand heeft mij
uitgelegd
hoe je
overleven
moet.
Een kind maakt
geen behandelplan,
een kind doet wat het
doet.
Dus werd ik klein wanneer
klein zijn
veiliger was?
En werd ik
groot wanneer
niemand anders
groot
genoeg
voor
mij was?
Vraag mij daarom
niet
waarom
ik zo geworden
ben.
Vraag mij eens
hoe jong was jij
toen je dit
nodig
had?
Ik leerde
te vroeg sterk
zijn, stil zijn,
kijken voor er iets
gebeurt.
Ik leerde te
vroeg
vasthouden,
loslaten
rennen
voordat iemand
keert.
Ik leerde
overleven
voordat ik
begreep dat
leven iets anders
was.
Ik leerde te
vroeg omdat ik
toen niet
beter weten kon.
Misschien
leerde ik harder roepen,
zie mij, hoor mij,
blijf bij mij.
Misschien leerde ik juist,
vraag niets, voel
niets,
ik red mezelf wel.
Misschien werd liefde iets
waar ik voor werken moest.
Braaf genoeg, mooi
genoeg, sterk genoeg,
nodig genoeg.
Misschien werd
nabijheid
een kamer
zonder
vaste grond.
Want
vandaag kon iemand
blijven en morgen
was alles
anders.
En wanneer dat
jouw wereld is,
noem je dat niet
onveilig.
Je noemt het thuis,
omdat een kind
geen andere
wereld kent.
Om mee te
vergelijken.
Ik leerde te vroeg
sterk zijn, stil
zijn,
voelen wat niemand
zegt.
Ik leerde te
vroeg pliezen,
vechten,
vluchten
voordat iemand
breekt.
Ik leerde
overleven
voordat ik
begreep dat
leven iets anders
was.
Ik leerde het te
vroeg en droeg het
mee,
alsof het bij mij hoorde.
Maar luister,
hier gebeurt iets belangrijks.
Wat ik heb
geleerd is niet
automatisch
wie ik ben.
Want jaren later kan
dezelfde stilte
nog steeds alarm
betekenen.
Mijn stem verandert
en mijn
lichaam is al
klaar.
Een bericht blijft
onbeantwoord en
ergens diep van binnen
begint een
oud verhaal.
Zie je wel,
je bent alleen.
Iemand zegt,
ik heb even
ruimte nodig.
En ik hoor, ik
verlaat je.
Iemand zegt, tot
hier en niet verder.
En ik hoor,
jij bent niet goed
genoeg.
Maar misschien
is dat
niet wat vandaag
gebeurt.
Misschien spreekt
gisteren soms
zo hard dat ik
vandaag
niet meer
hoor.
Dus laat mij iets
proberen,
niet
vergeten,
niet ontkennen.
Niet doen alsof
dat kind nooit
heeft bestaan.
Laat mij haar
aankijken,
niet als zwak,
niet als kapot.
Maar als iemand
die
ontzettend slim
heeft geleerd
hoe
zij door haar
wereld moest
gaan.
Want zij
heeft mij hier
gebracht.
Maar zij hoeft niet
voor
altijd aan het
stuur te staan.
Je hoeft niet meer
alles alleen te
dragen.
Je hoeft niet meer,
maar neem het ook
niet
allemaal
van mij
over.
Je hoeft niet meer
voor alles bang te
zijn.
Je hoeft niet meer
voor alles bang te
zijn.
Maar geef mij
tijd om
fijnigheid
te
vertrouwen.
Want misschien
is herstel
niet,
wordt iemand anders.
Misschien is herstel
ontdekken
dat je vandaag
meer mogelijkheden hebt
dan je
gisteren kende.
Ik leerde er te
vroeg sterk zijn,
stil zijn,
kijken voor er iets
gebeurt.
Ik leerde er te
vroeg
vasthouden,
los laten
rennen
voordat
iemand keert.
Maar luister, ik ben
niet meer het kleine kind
zonder andere
keuze.
Ik hoef mijn
verleden
niet uit te
wisselen
om
mijn toekomst
anders te
schrijven.
Ik leerde
er te vroeg sterk zijn.
Maar nu mag ik iets
nieuws leren.
Dat stilte
ook gewoon
stilte kan zijn.
Dat een grens
geen
afscheid hoeft
te zijn.
Dat ik hulp
kan vragen zonder
sap te worden.
Dat liefde mag
blijven
zonder
dat ik ervoor
moet vechten.
Dat ik fouten mag
maken, dat ik terug
mag komen.
Dat ik zelf mag kiezen,
dat ik mag vertrouwen.
Langzaam, voorzichtig,
op mijn manier.
Ik leerde al mijn
leven toen ik
nog veel te jong was.
Dank je, kleine ik.
Je hebt me hier
gebracht.
Maar vanaf hier
leren
we leven.
En nu wordt het moeilijker.
Want tot hier
is
begrijpen relatief gemakkelijk.
Een beschadigd verleden,
een overlevingsmechanisme.
Een mens die bang is,
daar kunnen we compassie voor
voelen.
Maar wat gebeurt er
wanneer die angst jou
begint te raken?
Wanneer wantrouwen bezuldiging
wordt?
Wanneer
nabijheid controle wordt?
Wanneer liefde moet worden
bewezen door
vrijheid in te leveren?
Wanneer je telefoon, je vrienden, je
woorden, je stiltes, je
verleden, je toekomst.
Allemaal bewijsstukken worden
in een rechtszaak
die alleen in de relatie
bestaat.
Wat doe je dan,
zeg je?
Ze heeft pijn,
dus ik moet dit verdragen.
Nee,
daar trek ik een grens.
Want liefde zonder grenzen
is niet
automatisch meer
liefde.
Soms wordt het
zelfverlies.
En trauma is een
verklaring,
geen vergunning.
Onveiligheid uit het verleden
geeft niemand het
recht.
Een ander vandaag
onveilig te maken.
Luister daar nog eens naar.
Want dit geldt voor iedereen.
Voor partners, voor ouders,
voor hulpverleners, voor
instellingen, voor mij,
voor jou.
Begrijpen waarom iemand vecht,
betekent niet dat jij
verplicht bent.
Het slagveld te worden.
En dat heb ik
zelf moeten leren.
Dat je van iemand kunt
houden en toch nee
kunt zeggen.
Wat je kunt zeggen.
Ik begrijp je angst.
Maar ik accepteer je beschuldiging
niet.
Ik begrijp dat afstand je bang
maakt.
Maar ik lever mijn
autonomie niet in.
Ik begrijp dat je zekerheid
zoekt.
Maar ik kan je geen
zekerheid geven.
Door mezelf kleiner
te maken.
En misschien is dat wel een
veel volwassenere vorm
van liefde.
Niet.
Ik red jou.
Maar ik blijf mens,
terwijl ik jou als mens blijf
zien.
Want redden klinkt prachtig.
Tot degene die gered
moet worden.
Geen eigenaar meer is
van haar eigen
herstel.
Daarom moet liefde
uiteindelijk ook
kunnen zeggen.
Ik loop naast je.
Maar ik kan niet voor
jou lopen.
Ik kan naar je luisteren.
Maar ik kan jouw verleden
niet ongedaan maken.
Ik kan veiligheid
aanbieden.
Maar ik kan je niet
dwingen die
veiligheid te voelen.
En jij,
jij mag
van mij houden.
Maar je mag mij niet bezitten.
Misschien voel je nu weerstand.
Mooi, blijf daar even.
Want echte liefde is
niet alleen zacht.
Echte liefde heeft randen,
grenzen,
verantwoordelijkheid,
vrijheid.
En misschien is
liefde pas veilig.
Wanneer twee mensen
zonder angst kunnen
zeggen.
Ik kies jou.
Maar ik verlies mezelf
niet.
Om jou te maken.
Ik heb lang gedacht
dat
liefde betekende
blijven.
Wat er ook gebeurt.
Maar misschien
is
blijven zonder grenzen.
Soms gewoon
een
andere manier
van verdwijnen.
Ik zie wanneer je
ogen
veranderen.
Nog vooier worden,
harder worden.
Ik ken inmiddels de
momenten waarop
vandaag
ineens op
gisteren lijkt.
En vroeger liep ik
achter je aan.
Door iedere deur,
door iedere angst.
Door ieder verwijt,
omdat ik dacht.
Als ik maar genoeg
uitleg.
Genoeg bewijs,
genoeg geduld.
Genoeg liefde
geef.
Dan hoef jij nooit
meer bang te
zijn.
Maar liefde
werkt niet zo.
Ik kan duizend keer
zeggen dat ik niet
verdwijn.
En toch kan ik niet
genezen.
Wat iemand anders
ooit heeft
achtergelaten.
Dus luister naar mij.
Niet als redder.
Niet als rechter.
Niet als iemand.
Die boven je staat.
Maar als de
mens die naast je
wil blijven
staan.
Ik hou van jou.
Maar ik verdwijn niet.
Ik zie jouw pijn.
Maar wordt haar woning niet.
Ik geef je mijn hand.
Niet mijn vrijheid.
Mijn hart.
Niet mijn stem.
Ik kan naast je staan.
Wanneer het donker wordt.
Maar ik hoef niet
kapot.
Om te bewijzen.
Dat mijn liefde
echt is.
Ik hou van jou.
En daarom
verdwijn
ik niet.
Ook niet uit
mezelf.
Soms zeg jij.
Als je van me houdt.
Dan doe je dit.
En misschien klinkt dat
voor jou als
zekerheid.
Maar liefde is geen
toets.
Waarvoor ik iedere
dag
opnieuw moet
slagen.
Mijn vrienden zijn geen
bedreiging.
Mijn stilte is geen
verraad.
Mijn grens is
geen straf.
Mijn vrijheid
betekent niet.
Dat ik van jou weg
wil.
En jouw angst maakt
jou niet slecht.
Maar jouw angst mag
niet bepalen.
Hoe klein mijn
wereld wordt.
Want kijk naar
ons.
Als jij mij moet vasthouden.
Om zeker te
weten.
Dat ik blijf.
Ben ik dan nog
gebleven?
Of ben ik gevangen?
En als ik alles
opgeef.
Om jouw angst
rustig te
houden.
Heb jij dan
liefde gevonden?
Of alleen
iemand die
langzaam verdwijnt?
Ik hou van jou.
Maar ik verdwijn niet.
Ik hoor jouw angst.
Maar wordt haar
bewijs niet.
Ik geef je
nabijheid.
Geen bezit.
Trouw.
Geen onderwerping.
Ik wil naast je staan.
Wanneer het donker wordt.
Maar ik hoef niet te
bloeden.
Om te bewijzen.
Dat mijn liefde
echt is.
Ik hou van jou.
En daarom.
Bewaar ik ook mij.
Maar wat als jij weer
gaat?
Dan mag dat je bang
maakt.
Wat als je iemand
anders vindt?
Dan kan geen controle die
mogelijkheid uit de wereld
halen.
Wat als ik je nodig
heb?
Dan mag je mij nodig
hebben.
Maar jij mag jezelf
ook nodig
hebben.
Wat als ik je weg
doe?
Terwijl ik eigenlijk wil
dat je blijft.
Dan wil ik dat je
leert zeggen.
Blijf.
En als ik dat niet
kan.
Dan leren we woorden waar
vroeger alleen
strijd
bestond.
Ik wil geen
overwinning op jou.
Ik wil niet
voortdurend
verliezen.
Ik wil je niet redden.
Ik wil niet verlaten
worden.
Dan moeten we iets
nieuws leren.
Wat?
Dat twee mensen
dicht bij elkaar
kunnen zijn.
Zonder eigenaar
van elkaar te
worden.
Dat jij
boos
mag zijn.
Zonder mij te
breken.
Dat ik een
grens mag trekken.
Zonder jou te verlaten.
Dat jij bang mag
zijn.
Zonder mij gevangen
te zetten.
Dat ik ruimte mag
vragen.
Zonder liefde
in te trekken.
Dat we kunnen stoppen.
Voordat woorden wapens
worden.
Sorry niet betekenen.
Dat alles
vergeten moet
worden.
Dat vergeving geen
toestemming is.
Om opnieuw
hetzelfde te doen.
En dat liefde soms
juist zegt.
Tot hier.
Niet om ons
uit elkaar te
halen.
Maar om te
voorkomen
dat wij elkaar
verliezen.
Ik hou van
jou.
Maar wij verdwijnen niet.
Niet jij en mij.
Niet ik en jou.
We zien de pijn maar
bouwen dan.
Want hij is niet van
me.
Geef mij jouw hand.
Ik geef jou de
mijne.
Twee handen.
Geen kettingen.
Twee stellen.
Geen bevelen.
Twee leven.
Die elkaar mogen
raken.
Zonder elkaar
te bezitten.
En als de oorlog terugkomt.
Dan hoef jij hem niet
alleen te dragen.
En jij?
Ik zal naast je
staan.
Maar niet erin
verdwijnen.
Want misschien is liefde.
Niet hoeveel pijn.
Wij voor elkaar
verdwijnen.
Misschien is
liefde.
Dat wij elkaar
veilig
genoeg maken.
Om allebei te
blijven
bestaan.
Ik hou van jou.
Niet minder.
Omdat ik een grens
heb.
Misschien.
Juist genoeg.
Om weer één te
hebben.
Maar nu wil ik dat je verder
kijkt.
Buiten de relatie.
Buiten het huis.
Naar onze samenleving.
Want wat doen wij,
wanneer een gezin vastloopt?
We sturen professionals.
En soms is dat noodzakelijk.
Soms red professionele
hulplevens.
Maar stel nu eens
dezelfde vraag aan een systeem die
we zojuist aan geliefde stelden.
Kun jij helpen,
zonder eigenaar te worden?
Kun jij beschermen, zonder
autonomie af te nemen?
Kun jij expertise aanbieden,
zonder te vergeten dat de
mens tegenover jou zijn eigen
leven moet blijven leiden?
Want ook
bescherming kan bang
worden.
En een bang systeem gaat
beheersen.
Risico uitsluiten.
Protocollen bouwen.
Contact beperken.
Verantwoordelijkheid overnemen.
En iedere nieuwe beperking
kan vervolgens bewijs
worden waarom
professionele
aanwezigheid nog
steeds noodzakelijk is.
Zie je opnieuw die cirkel?
Daarom interesseert mij
Supported Decision
Making.
Ondersteun de besluitvorming.
Niet?
Zoek het zelf maar uit.
En ook niet.
Wij beslissen het voor jou.
Maar wat heb jij nodig om
zoveel mogelijk zelf te
kunnen beslissen?
Dat verschil lijkt klein.
Maar maatschappelijk is het
gigantisch.
Want stel je een jongere
voor die jarenlang hoort.
Dit mag niet.
Dat kan niet.
Daar ben je nog niet aan toe.
Wij weten wat veilig is.
En dan komt volwassenheid.
Gefeliciteerd.
Je bent 18.
Wees zelfstandig.
Hoe dan?
Wanneer hebben we dat geoefend?
Wanneer mocht je fouten maken?
Wanneer mocht je kiezen?
Wanneer mocht je ontdekken
dat een slechte keuze niet
automatisch betekent?
Dat iemand jouw
keuzevrijheid moet
overnemen.
Autonomie leer je.
Zoals je leert lopen.
Met kleine stappen.
Microbesluiten.
Wat wil jij vandaag?
Wie wil jij spreken?
Waar wil jij heen?
Wat vind jij belangrijk?
Wie vertrouw jij?
Welke hulp wil
jij?
En wat wil jij juist niet?
Dat is geen anarchie.
Dat is ontwikkeling.
En misschien moeten professionals,
ouders, partners
en uiteindelijk
onze hele
samenleving
dezelfde moeilijke
kunst leren.
Zorgdragen voor iemand.
Zonder die
persoon van
zichzelf af
te nemen.
Want misschien is dat de
diepste paradox van bescherming.
Als je iemand zo
veilig maakt dat
diegene nooit meer
zelf hoeft te kiezen.
Heb je dan werkelijk
veiligheid gecreëerd?
Of
alleen
afhankelijkheid
met goede
bedoelingen?
Jullie zeggen,
straks
moet je het zelf kunnen.
Maar, wanneer mag
ik het leren?
Jullie zeggen dat ik moet
leren lopen,
maar houden ondertussen mijn
benen vast.
Jullie zeggen,
wij doen dit voor jouw
veiligheid.
En
misschien bedoelen
jullie dat ook zo.
Maar iedere deur die voor
mij wordt gesloten.
Iedere keuze
die iemand anders
maakt.
Iedere fout die ik
niet mag maken.
Leert mij niet hoe ik
moet leven.
Het leert mij wachten.
Wachten op
toestemming.
Wachten op een
antwoord.
Wachten tot iemand
zegt wat
verstandig voor mij
is.
En dan komt
die ene dag, de
kalender zegt.
Nu ben je volwassen,
ga maar.
Maar vertel me.
Waarheen?
Als ik nooit mocht
verdwaren.
Hoe moet ik dan mijn
eigen weg
herkennen?
Als ik nooit mocht
vallen.
Hoe ontdek ik dan
dat ik zelf
weer op kan
staan?
Laat mij het
zelf proberen.
Blijf dichtbij.
Maar neem mij niet
over.
Geef mij je hand
als ik erom vraag.
Maar bind hem niet
vast aan
de mijne.
Laat mij kiezen.
Laat mij twijfelen.
Laat mij soms een
verkeerde
afslag nemen.
Bescherm mij niet
tegen ieder
risico.
Leer
mij hoe ik
ermee kan leven.
Want als ik nooit
mijn eigen
keuzes maak.
Wanneer wordt mijn
leven
dan
werkelijk
van
mij?
Vraag mij niet alleen.
Wat kan er misgaan?
Vraag mij.
Waar wil je naartoe?
Vraag niet alleen.
Wie vormt een risico?
Vraag mij.
Wie vertrouw jij?
Vraag niet alleen.
Wat zeggen de professionals?
Vraag ook.
Wat zeg
jij?
Want ik ben geen
vergadering waar ik
zelf niet bij mag zijn.
Geen dossier dat
anderen beter kennen
dan de mens die
erin leeft.
Geen risiconalyse
met armen en
benen.
Ik ben hier.
Kijk naar mij.
Praat met mij, niet
alleen over mij.
En misschien kies ik
iets wat jij nooit
zou kiezen.
Misschien vertrouw ik iemand
die jij niet
begrijpt.
Misschien wil ik iets
proberen waarvan jij
denkt dat gaat
mis.
Laat mij nadenken.
Stel vragen.
Vertel mij wat
jij ziet.
Maar laat
uiteindelijk
ook ergens
ruimte bestaan
waarin mijn stem meer is
dan informatie
voor jullie besluit.
Laat mij het zelf proberen.
Blijf dichtbij.
Maar neem mij niet
over.
Geef mij kennis.
Geef mij tijd.
Geef mij mensen
die naast mij
kunnen staan.
Laat mij kiezen.
Laat mij twijfelen.
Laat mij
terugkomen
wanneer iets niet
lukt.
Maak van mijn
fout geen
bewijs
dat ik nooit
meer kiezen
mag.
Want als veiligheid
betekent dat ik niets
meer zelf kan
verliezen.
Wat kan ik dan?
Ooit zelf winnen?
Dat is te gevaarlijk.
Daar ben je nog niet
aan toe.
Wij moeten je beschermen.
Dit is in jouw belang.
Maar horen jullie mij?
Ik vraag niet.
Laat mij alleen.
Ik vraag.
Laat mij meedoen.
Niet zoek het zelf maar
uit.
Maar zoek het samen.
Met mij uit.
Niet.
Niemand mag mij begrenzen.
Maar leg mij uit waarom.
Vraag wat ik
ervan vind.
Onderzoek alternatieven.
En geef mij zoveel
mogelijk
ruimte.
Om
eigenaar
te blijven
van mijn
eigen
leven.
Laat mij vandaag.
Een
klote hulp ik niet wil.
En morgen misschien een iets
grotere.
En daarna nog één.
Tot
verantwoordelijkheid
niet iets is.
Wat op mijn achttiende
verjaardag.
Ineens op mijn
schouders valt
maar iets.
Wat ik langzaam heb
leren dragen.
Laat mij het
zelf proberen.
Niet omdat ik alles
weet.
Niet omdat niets mij kan
gebeuren.
Nu komt dat
vrijheid
zonder
risico
bestaat.
Laat mij
het proberen.
Omdat dicht mijn leven
is.
Blijf dichtbij
wanneer ik twijfel.
Waarschuw mij
wanneer jij
gevaar ziet.
Help mij
kijken naar wat
ik zelf nog
niet zie.
Maar
wanneer het
kan.
Zet dan niet jouw voeten
op mijn
weg.
Loop naast mij.
Niet voor
mij.
Niet boven
mij.
Niet zonder
mij.
Met mij.
En als ik val.
Dan kijken we wat je
nodig hebt om weer op
te staan.
En als ik opnieuw wil
proberen.
Dan beginnen we daar.
Misschien is dat ook
bescherming uiteindelijk moet
zijn.
Niet zorgen dat ik
nooit kan vallen.
Maar zorgen dat ik
weet.
Ik mag kiezen.
Ik mag leren.
Ik mag
terugkomen.
Ik mag groeien.
En mijn
leven.
Mag steeds een
beetje meer.
Van mij
worden.
En nu wil ik je iets vragen.
Wat misschien ongemakkelijker is.
Van wie was die oorlog eigenlijk?
Van haar?
Van haar moeder?
Van haar vader?
Van hun ouders?
Van een gezin?
Van armoede?
Van verlies?
Van migratie?
Van geweld?
Van stilte?
We spreken over
intergenerationele
overdracht.
Een ingewikkeld begrip voor
iets wat families soms zonder
woorden kennen.
Datgene wat niet wordt verwerkt.
Kan opnieuw verschijnen.
Niet als exacte kopie.
Niet als noodlot.
Maar als
patroon.
Een angst.
Een stilte.
Een manier van ruzie
maken.
Een manier van verdwijnen.
Een manier van
vasthouden.
Een overtuiging.
Mannen vertrekken.
Vrouwen zijn niet veilig.
Niemand helpt je.
Praat niet over thuis.
Hou de familie bij elkaar.
Vertrouw buitenstaanders niet.
Of juist.
Professionals weten het beter dan
wij.
En zo kan iets door een familie
reizen.
Zonder ooit een koffer te
dragen.
Tot iemand stomt.
Misschien een moeder.
Misschien een vader.
Misschien een kind.
Misschien jij.
En zegt.
Wacht eens even.
En dat moment.
Kan groter zijn dan
drie generaties geschiedenis.
Want intergenerationele
overdracht is geen fondus.
Geen bestemming.
En soms begint herstel niet met
de perfecte behandeling.
Maar met iemand die weigert het oude
verhaal automatisch
opnieuw te spelen.
Daarom raakt dit mij.
Want wat laten wij onze
kinderen nou?
Een huis.
Een auto.
Een rekening.
Een achternaam.
Of kunnen wij iets nalaten.
Wat veel
waardevoller is.
Een gezin waarin
niemand kan zeggen.
Ik ben bang.
Zonder dat ons meteen
oorlog wordt.
Ik ben boos.
Zonder dat liefde wordt
ingetrokken.
Ik ben anders.
Zonder dat ik word uitgesloten.
Ik wil weg.
Zonder dat jij mij vernietigt.
Ik wil terugkomen.
Zonder dat mijn
schaamte de deur
gesloten
houdt.
Stel je dat eens voor.
Dat onze grootste
nalatenschap
niet bestaat
uit wat onze kinderen
bezitten.
Maar uit wat zij
niet meer
hoeven te herstellen.
Dan wordt liefde
ineens iets veel
groters.
Dan romantiek.
Dan wordt liefde
intergenerationeler.
Verantwoordelijkheid.
Dan zeg je tegen je kind.
Deze oorlog begon
misschien.
Lang voordat jij
geboren werd.
Maar ik zal mijn best
doen.
Hem niet als
erfenis.
Aan jou door te
geven.
Ik weet niet
Waar deze oorlog begon.
Misschien weet niemand dat meer.
Misschien begon hij.
Lang voordat ik.
Misschien droeg mijn
moeder iets van
haar moeder.
Misschien mijn vader
iets van zijn
vader.
Een stilte
waar nooit
over gesproken
werd.
Een angst
waar niemand
woorden voor had.
Een deur
die te hard
werd
dichtgeslagen.
Een afscheid
dat nooit
afscheid
mocht
heten.
Een kind dat leerde.
Wees sterk.
Een moeder die
leerde.
Hou vol.
Een vader die
leerde.
Laat niets zien.
En niemand vroeg.
Wat gebeurt er met
alles wat wij
voelen?
Wanneer niemand het
voelen mag.
Toen ging het verder.
Niet als verhaal.
Niet als
familienaam.
Maar in
manieren van vasthouden.
Van loslaten.
Van zwijgen.
Van schreeuwen.
Van liefhebben.
En bang zijn
voor precies
die
liefde.
Maar hier stopt de
oorlog.
Niet omdat wij
hebben
gewonnen.
Niet omdat iemand
eindelijk
heeft
verloren.
Hier stopt de
oorlog.
Omdat ik weiger
opnieuw te
schieten.
Ik geef je jouw
geschiedenis
niet terug.
Ik veroordeel
jouw
verleden niet.
Maar wat jij niet kon
dragen.
Hoef ik niet aan mijn
kinderen door
te geven.
Hier stopt
de oorlog.
Hier bij mij.
Ik heb lang gezocht
naar wie er schuldig was.
Alsof ergens één
mens moest bestaan die
alles had veroorzaakt.
Maar hoe verder ik terugkeek,
hoe meer kinderen ik zag.
Kinderen.
Die later
ouders werden.
Ouders.
Die delen wat zij konden.
Met wat zij zelf
hadden geleerd.
Soms liefdevol.
Soms verkeerd.
Soms beschadigend.
Soms afwezig.
Soms wanhopig.
Proberen beter te
doen.
En toch precies
datgene
herhalend.
Waarvoor ze ooit
hadden willen
vluchten.
En ineens begreep ik,
begrijpen.
Wist verantwoordelijkheid.
Niet uit.
Maar
verantwoordelijkheid.
Hoeft ook geen haat te
worden.
Dus hier stopt de
oorlog.
Niet omdat ik vergeet
wat er
gebeurd is.
Niet omdat pijn
plotseling geen
pijn meer heet.
Hier stopt de
oorlog.
Omdat ik mag beslissen
wat ik ermee doe.
Ik kan jouw naam dragen
zonder jouw angst
te erfen.
Ik kan van jou
houden.
Zonder jouw
strijd voor
te zetten.
Wat jij niet kon
helen.
Hoef ik niet als
opdracht.
Aan mijn
kinderen te
geven.
Hier stopt de
oorlog.
Hier bij
mij.
Ik wist niet beter.
Ik weet het, wij
deden wat wij konden.
Misschien kun je ons
vergeven.
Vergeving is geen
knop.
Maar ik hoop jullie ook
niet te haten.
Om anders te kiezen.
Ik geef jullie
terug wat niet
van mij hoeft te
blijven.
Niet jullie liefde.
Niet jullie
namen.
Niet de verhalen.
Waaruit ik ben
ontstaan.
Ik geef alleen
terug.
De angst.
Die niet langer mijn
richting
bepaalt.
De stilte.
Die mij verbindt
te spreken.
De schaamte.
Die nooit van mij
was.
De overtuiging.
Dat liefde
pijn moet doen.
Om werkelijk
liefde te zijn.
En het
wil ik iets anders
geven.
Niet de belofte
dat het leven nooit
pijn zal doen.
Die belofte kan
niemand houden.
Maar dal.
Dat angst besproken mag
worden.
Dat boosheid
geen einde van
liefde hoeft te zijn.
Dat genzen
geen verbanning
betekenen.
Dat sorry
gevolgd wordt
door
verandering.
Dat een fout geen
identiteit wordt.
Dat zij mij mogen
tegenspreken.
Dat zij zichzelf
mogen worden.
Dat zij niet
verantwoordelijk
zijn.
Voor mijn
onverwerkte
verleden.
Dat mijn verdriet
niet hun opdracht
wordt.
Dat mijn angst niet
hun
gevangenis
wordt.
En dat mijn liefde
geen
schuld
bij hen
creëert.
Hier stopt de
oorlog.
Niet met een winnaar.
Niet met een
verliezer.
Niet met de laatste
klap.
Maar met iemand die zijn
handen
opent.
Hier stopt de
oorlog.
We nemen de liefde
mee.
We nemen de namen
mee.
We nemen de
verhalen mee.
Maar niet ieder
patroon.
Hoeft mee
naar
morgen.
Wat jij niet kon
dragen.
Hoef ik niet te haten.
Wat wij hebben
doorgegeven.
Hoef ik niet
opnieuw
door te
geven.
Hier stopt de
oorlog.
Niet mijn
geschiedenis.
Niet mijn
herinneringen.
Niet mijn liefde voor
waar ik vandaan
kom.
Alleen de
verplichting.
Om gisteren.
Morgen opnieuw
te laten
gebeuren.
En misschien kijkt
ooit
een
kind van mij terug.
En zegt niet,
hier begon onze oorlog.
Maar hier
veranderde iets.
Hier durfde iemand te
kijken.
Hier
durfde
iemand te
voelen.
Hier durfde iemand
anders te
kiezen.
Ik kan het
verleden niet
herschrijven.
Maar ik kan
verantwoordelijkheid
nemen.
Voor wat vanuit mij
de toekomst
binnenkomt.
Mijn kinderen.
Elfen mijn liefde.
Niet mijn
oorlog.
Niet mijn
oorlog.
En nu ben jij nog steeds hier.
Je hebt geluisterd.
Naar liefde.
Naar angst.
Naar kinderen.
Naar volwassenen.
Naar relaties.
Naar systemen.
Naar generaties.
Dus laat mij je één laatste
vraag stellen.
Wat voor samenleving willen wij
eigenlijk achterlaten?
We hebben geleerd hoe we
bezit moeten beschermen.
Eigendom.
Geld.
Grenzen.
Contracten.
Rechten.
Maar hebben we even goed geleerd
hoe we verbinding beschermen?
Hoe we voorkomen dat iemand
alleen komt te staan?
Hoe we een moeder ondersteunen zonder
haar moederschap over te nemen?
Hoe we een kind beschermen
zonder zijn stem te
verwijderen?
Hoe we een partner
begrijpen
zonder
geweld te
accepteren?
Hoe we een professional
waarderen
zonder hem
boven de mens te
plaatsen?
Dat bedoel ik wanneer ik
spreek over
een waardesamenleving.
Geen
utopie.
Geen wereld zonder
conflicten.
Geen samenleving
waarin iedereen
elkaar aardig
vindt.
Juist niet.
Een
waardesamenleving begint.
Waar verschil moeilijk wordt.
Waar iemand zegt ik
ben het totaal niet met je
eens.
Maar ik herken nog steeds dat
jij mens bent.
Waar macht zich laat controleren.
Waar expertise zich laat
bevragen.
Waar liefde grenzen verdraagt.
Waar kinderen een
stem krijgen.
Waar ouders
ondersteuning krijgen.
Voordat hun falen hun
identiteit wordt.
Waar gemeenschappen weer
durven zeggen.
Dit is ook onze
verantwoordelijkheid.
Want misschien hebben we zorg
te lang gezien.
Als iets wat je kunt
uitbesteden.
We betalen iemand.
Dus die zorgt.
Maar zorg voor elkaar is
geen product.
Dat volledig kan worden
overgedragen.
Een professional kan
ondersteunen.
Een rechter kan beslissen.
Een instelling kan
beschermen.
Een therapeut kan
behandelen.
Maar niemand kan een
samenleving vervangen.
Misschien is dat wat het
oorlogskind in
vredestijd ons
uiteindelijk leert.
Dat vrede niet
ontstaat omdat het schieten
stopt.
Vrede ontstaat wanneer
veiligheid wordt geleerd.
Wanneer vertrouwen weer mogelijk
wordt.
Wanneer iemand niet hoeft
te vechten om gehoord
te worden.
Wanneer macht niet bang is voor
tegenspraak.
Wanneer liefde niet vraagt
om bezit.
Wanneer hulp niet vraagt om
onderwerping.
En wanneer een
volgende
generatie niet
langer verplicht wordt.
De onopgeloste
oorlog van de vorige
generatie uit te
vechten.
Dus kijk nog een keer
naar de mensen van
wie je houdt.
Niet om ze te
diagnosticeren.
Niet om hun verleden
tegen ze te gebruiken.
Maar vraag jezelf af.
Wat draag jij?
Wat draag ik?
Wat geven wij door?
En wat kunnen wij
vandaag laten
eindigen?
Misschien begint een
waardesamenleving
namelijk helemaal
niet in Den Haag.
Niet bij een wet, niet bij een
instelling.
Niet bij een verkiezing.
Misschien begint zijn op
het kleinste
maatschappelijke niveau.
Dat wij kennen.
Tussen twee mensen.
Op het moment dat een
van hen zegt.
Ik zie jouw strijd.
Ik herken jouw pijn.
Ik bewaak mijn grenzen.
Ik respecteer jouw
vrijheid.
En ik zal proberen
mijn oorlog niet
jouw oorlog te maken.
Dan is liefde geen
overwinning.
Dan is liefde geen
reddingsoperatie.
Dan is liefde een keuze
om
verantwoordelijkheid te
nemen.
Voor wat wij elkaar
aandoen.
Voor wat wij elkaar
geven.
En voor wat onze kinderen
straks niet meer hoeven
te dragen.
Misschien is
dat uiteindelijk vrede.
Niet een wereld zonder
strijd.
Maar een wereld waarin
wij eindelijk hebben geleerd.
Dat wij elkaar
niet hoeven te verliezen.
Om onszelf te mogen
zijn.
We
hebben lang genoeg
gedacht
Dat iemand winnen
moest
Dat mijn
gelijk
Jouw waarheid
kleine maakte
Dat
liefde betekende
Blijf zo als ik je
nodig heb
Dat
zorgen
betekende
Ik weet
beter wat jij
dragen kunt
Maar kijk eens
naar ons
Twee mensen,
twee verhalen,
twee levens
Die niet hetzelfde
hoeven te
worden
Om elkaar te
kunnen raken
Ik hoef jou
niet te redden
Jij hoeft mij niet
te dragen
Misschien
hoeven we alleen
te leren staan
Zonder elkaar
uit de weg te
duwen
Want jij mag anders
denken Ik mag
anders voelen
En toch kan
er tussen
ons Een
plek bestaan
Waar niemand
hoeft te
verdwijnen
Wij hoeven
elkaar niet
te verliezen
Om
onszelf te
mogen zijn
Jij hoeft niet
kleiner Ik
hoef niet groter
Er hoeft geen
winnaar tussen ons
te zijn Geef
mij jouw
waarheid Ik geef jou
de mijne En
waar ze verschillen
blijven wij
bestaan Wij
hoeven elkaar
niet te
verliezen Om
naast elkaar
mens
te mogen
zijn
Een
kind hoeft niet te kiezen
Tussen de mensen
van wie het
houdt
Een moeder hoeft
niet te
verdwijnen
Omdat zij hulp
nodig heeft
Een
vader hoeft niet
onfeilbaar
te zijn Om
verantwoordelijkheid
te dragen
Een
professional hoeft niet
boven mij te
staan Om van
betekenis
te zijn
Een
grens hoeft geen muur
te worden
Een verschil hoeft
geen breuk te zijn
En hulp
hoeft mij niet kleiner
te maken
Om mij
veiligheid
te geven
Misschien begint
gemeenschap precies
daar Waar iemand
zegt ik zie
jou Niet jouw
dossier, niet jouw
functie, niet
jouw fout
En ik
blijf luisteren
Ook wanneer jouw
verhaal niet in het
mijne past
Want wij zijn niet
hetzelfde En dat
hoeft ook niet, vrede
vraagt niet Dat
iedereen
dezelfde
woorden spreekt
Alleen dat
verschil niet
automatisch
een reden wordt
Om elkaar
kwijt te
raken Wij
hoeven elkaar
niet te
verliezen
Om
onszelf te
mogen zijn
Jij hoeft niet
kleiner Ik
hoef niet groter
Er hoeft geen
winnaar tussen ons
te zijn Geef
mij jouw
waarheid Ik geef jou
de mijnen En
waar ze verschillen
blijven wij
bestaan Wij
hoeven elkaar
niet te
verliezen Om
naast elkaar
Bens te
mogen
zijn
Dus als jij bang
bent, zeg het Als
ik een grens nodig
heb Laat mij die
trekken Als jij
hulp nodig
hebt Vraag erom
Als ik
ongelijk heb
Laat mij
leren
Als een kind
spreekt Laat ons
luisteren Als
macht beslist
Laat macht
uitleggen Als
iemand valt, vraag niet
eerst Wie er
schuld heeft
Wat heb jij
nodig om weer op te
staan?
En als wij elkaar niet
begrijpen
Laten we dan
niet meteen
Een
vijand van
elkaar maken
Want misschien is
liefde
Geen
oplossing
Voor
alles
Misschien
hoort liefde
Ook niet
alles op
te lossen
Misschien is liefde
Iets
eenvoudigers
Dat jij mag
bestaan
Zonder
mij te
gehoorzamen
Dat ik mag
bestaan
Zonder
jou te
beheersen
Dat wij
verantwoordelijkheid
nemen
Voor wat wij
elkaar aandoen
Dat wij voorzichtig
zijn met wat wij
doorgeven
En dat onze
kinderen
Laten niet
hoeven te
herstellen
Van
oorloog
Die wij
vandaag
Hadden kunnen
stoppen
Wij hoeven
elkaar niet
te verliezen
Om
onszelf te
mogen zijn
Niet in liefde
Niet in zorg Niet
in verschil Niet in
een strijd
Jij hoeft
niet kleiner Ik
hoef niet groter
Mijn hand hoeft
boven niemand
te staan
Geef mij
jouw hand Zonder
mij vast
te houden
Ik geef
jou de mijne
Zonder jou
te bezitten
En misschien bouwen
wij zo geen
perfecte
wereld Maar
wel een wereld
Waarin
mensen
Elkaar
niet hoeven
te breken
Om
zichzelf te
beschermen
Wij
hoeven elkaar
niet te
verliezen
Wij
hoeven elkaar
niet te
verliezen Om
naast elkaar
Mens te
mogen zijn
Misschien begint vrede
Niet wanneer iedereen
hetzelfde denkt
Misschien begint
vrede Wanneer
verschil geen reden meer
is Om
liefde terug te trekken
Wanneer zorg geen
bezit wordt
Wanneer
vrijheid geen
verlatenheid
betekent
Wanneer wij
kunnen zeggen
Ik zie
jouw strijd
Ik bewaak mijn
grens
Ik
respecteer jouw
vrijheid
En ik blijf
mens naast jou
Misschien was
liefde Nooit
bedoeld Om de
strijd te winnen
Misschien was liefde
bedoeld Om
ervoor te
zorgen Dat
we niet langer
Hoeven te
vechten
Blijf
mens
Blijf
mens
Naast jou