Aangifte, EO 13818 en samenwerken voor rechtvaardigheid
Door Alexander Groenheide, voorzitter van Stichting De Kamer van Sociale Waarden
Soms wordt een pagina veel bezocht omdat mensen zoeken naar rechtvaardigheid.
Niet uit nieuwsgierigheid alleen, maar vanuit pijn, onmacht en het gevoel dat hun verhaal nergens werkelijk wordt gehoord.
Ook deze pagina, over aangifte, EO 13818 en samenwerken voor rechtvaardigheid, trekt mensen aan die dossiers hebben opgebouwd.
Mensen die onrecht ervaren. Mensen die hopen dat ergens een deur opengaat.
Dat verlangen nemen wij serieus. Maar juist daarom moeten wij ook eerlijk zijn.
Het e-mailadres dat rond dit onderwerp circuleert, is twijfelachtig in zijn werking.
Wie kan aantonen dat het betrouwbaar functioneert, mag dat controleerbaar melden. Tot die tijd is voorzichtigheid geboden.
Deel gevoelige dossiers niet zomaar. Bescherm privacy.
Denk aan kinderen, kwetsbare mensen en derden. En vertrouw nooit blind op één kanaal waarvan niet duidelijk is wie het beheert of wat ermee gebeurt.
Executive Order 13818 en het Global Magnitsky-kader gaan over ernstige mensenrechtenschendingen en corruptie.
Dat is belangrijk. Maar het is geen wondermiddel. Het is geen algemeen loket voor elk individueel dossier.
En het is ook geen belofte dat een verre macht, een buitenlandse leider of een instantie over zee de samenleving namens ons zal herstellen.
Daar ligt het gevaar. Want bewustwording is nodig. Zij opent ogen voor machtsmisbruik, uitsluiting, bestuurlijke blindheid en ontmenselijking.
Maar bewustwording alleen is niet genoeg. Sterker nog: bewustwording kan gevaarlijk worden wanneer zij mensen gevangen houdt in wantrouwen, schuldtoewijzing en wachten op een externe redder.
Wie onrecht ziet, maar niets opbouwt, kan langzaam wennen aan ontwrichting. Dan wordt verontwaardiging een identiteit, terwijl herstel uit beeld verdwijnt.
De Kamer van Sociale Waarden kiest daarom voor een andere weg. Niet wegkijken van onrecht, maar ook niet blijven wachten op redding van buitenaf.
Rechtvaardigheid begint dichtbij. In hoe wij feiten zorgvuldig vastleggen.
In hoe wij waarheid bewaren zonder mensen te beschadigen. In hoe wij privacy beschermen.
In hoe wij opnieuw leren spreken, luisteren en handelen vanuit menselijke waardigheid.
De waardensamenleving vraagt geen toeschouwers. Zij vraagt mensen die hun ervaring niet alleen omzetten in aanklacht, maar ook in verantwoordelijkheid.
Niet omdat onrecht kleiner moet worden gemaakt, maar omdat onrecht nooit het enige verhaal mag worden.
Daarom is de oproep eenvoudig, maar niet vrijblijvend.
Lees kritisch. Deel zorgvuldig. Bescherm wat kwetsbaar is.
Zoek rechtmatige routes. En bouw mee aan vertrouwen, juist waar vertrouwen beschadigd is.
Bewustwording is niet genoeg. Maar het is wel een goed begin.
Zij wordt pas vruchtbaar wanneer zij leidt tot verantwoordelijkheid, gesprek, herstel en concrete zorg voor elkaar.
De waardensamenleving begint niet over zee. Zij begint hier. Waar wij elkaar vandaag niet loslaten.
Voor deze bijdrage is onder meer gekeken naar de officiële tekst van Executive Order 13818, waarin wordt beschreven hoe de Verenigde Staten sancties kunnen toepassen bij ernstige mensenrechtenschendingen en corruptie.
Ook is gebruikgemaakt van informatie van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken over het Global Magnitsky-sanctieprogramma en van de Office of Foreign Assets Control.
Daarnaast sluiten de uitgangspunten aan bij de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en bij de United Nations Guiding Principles on Business and Human Rights.
Deze bronnen helpen om onderscheid te maken tussen rechtmatige internationale kaders, persoonlijke verwachtingen en de opdracht om dichtbij huis te blijven bouwen aan menselijke waardigheid.